-_”iyileşmez yaralar”_-
Kasım20
GÖZLERİM YİNE UYKUSUZ SENSİZLİĞİN HASRETİNİ YÜREĞİM ÇEKMESİN DİYE
-
bugün yine uyumadım
sensiz bir güne daha uyanmayayım diye
sabaha kadar düşündüm durdum
ağladım bize geçmişimize
izlerin kalmış ruhumun her karesinde…
ve bizi terk edişin öyle bi acıyla işlenmiş ki içime
öyle derin ki iyileşmez bu yaralar
kime baksam seni anımsatır seni anlatırlar
mutlu ol şimdi bak unutamıcam seni
sensizliğe uyanmamak için
gözlerimi sabaha kadar kırpmıcam
birgün bile yüzüm gülmücek
her adımda yaşlar süzülecek yanaklarımdan
isyan edicem halime
sen gelirsin belki diye ışıkları söndürmücem evde olmadığım halde
mutlu ol sevgili sen diye
mutlu ol iyileşmez yaralar açtın yüreğimde…
sisler ardında kayboldu ruhum
korkular sardı heran içimi
bu koca şehir beni dar sokaklarında boğdu her adımda
aydınlığa çıkabilmem için
önce karanlıkları geçmem gerek
biraz zorlu bi yolculuk olacak
köprüler üzerime yıkılacak
sevgilerden doğan hüzünler belkide beni yol boyunca ağlatacak
ama yolun sonunda başka bir dünyaya gözlerim açılacak
ya karanlık bi yol beni bulacak
yada aydınlık ışığıyla gözlerimi kamaştıracak
yolculuklar hep aynıdır aslında
seçim bizimdir sadece
hangi durakta ineceğimizi kendimiz seçeriz
ama bu mecburi bi yolculuksa
dünyanın kapalı kapıları ardında
başka bi diyara gideriz
gözlerimizi yumar arkamızda bıraktığımız yalan dünyaya
son defa şakamızı yapar ve gülümseriz…
